رفته بودم تاجيكستان، چشم در چشمان رودكي، شاديكنان پسران تاجيك را به تماشا
نشستهبودم، پارك رودكي آيينه تمام نماي فرهنگ و تمدن تاجيكهاست. احساس خوبي
داشتم، احساس يك ايراني مسلمان كه اكنون پاره اي از پيكرهاش را با تمام وجود لمس
مي كند. اين احساس زماني شوق انگيزتر بود كه هلهله تاجيكها را در كنار مجسمه
حضرت رودكي به تماشا نشستم... عروس و دامادهاي تاجيكي بايد حتماً در كنار هيكل
حضرت رودكي عكسي در آلبوم خاطراتشان به يادگار داشته باشند كه اين مهم نشان از
احترام عميق آنها به فرهنگ و تمدن گذشته است.
به فاصله اندكي از مجسمه حضرت رودكي كه تمام قد مردم را به سوي " يار مهربان"
فرا مي خواند 1شاهد مجسمه شاه اسماعيل ساماني در ضلع غربي پارك بودم كه گويا از
شرم نگاهش را از "سلطان شاعران" دزيده است.
آري! اگر چه سامانيان در احياي فرهنگ و تمدن ايراني كمر همت بستند و دانشمنداني
نظير ابوريحان بيروني، زكرياي رازي، ابوعلي سينا، شهيد بلخي، بانو خجسته سرخسي
ابوشكور بلخي، همه از تحصيل كردگان آن عهد ميباشند. اما با همه خدماتي كه براي تاريخ
و فرهنگ ايران داشتند تا ابد شرمنده " چشمان رودكي" هستند!
... قدم زدن در خيابان هاي عريض دوشنبه نيز لطف خاص خود را داشت
هم صحبت با مردمي كه صادق و صميمي بودند و دلشان پاكي دريا را داشت"
من تاجيكستان را همچون دو دهه پيش ايران عزيزمان يافتم لذا در كنار مجلس ملي
تاجيكستان آرزو كردم قطار توسعه هرگز ارزشهاي فرهنگي و تاريخي آنها را زير نگيرد
و سازندگي به بازندگي و خود باختگي آنها نينجامد
پی نوشت:
1- " بوي جوي موليان آيد همي بوي يار مهربان آيد همي"
